🚀 Dev Blog

Trzy usprawnienia pędzla: blokada przezroczystości (maluj tylko po tym, co już jest), tryb „Maluj za” (farba pod istniejącą treścią) oraz reakcja końcówki na obrót i pochylenie rysika — skręt i azymut jako niezależne, precyzyjnie strojone kanały.

mp.after i mp.every: „zrób coś za 3 sekundy" i „co pół sekundy" wprost ze skryptu, w czasie gry (pauza zamraża), bezpieczne nawet gdy callback zakłada kolejne timery.

Jedną linijką każesz właściwości węzła dopłynąć do celu w czasie — wjazd panelu, zanik, płynna noc — z krzywą wygładzania, deterministycznie.

Projekt na koncie zyskał pełną historię wersji jak w systemie kontroli wersji: wgrywasz kolejne stany dzieła, widzisz kto co dodał, zmienił i usunął, i wracasz do dowolnej wersji. Wysyłane są tylko zmienione warstwy — niezmienione są rozpoznawane po zawartości i współdzielone między wersjami, więc miejsce się nie marnuje.

Barwa dziedziczona w dół drzewa sceny: jednym ustawieniem na rodzicu robisz porę dnia, zanikanie grupy albo błysk trafienia — a HUD zostaje jasny.

Silnik gier 2D dostał osobne suwaki na muzykę, efekty i głośność główną — a zmiana głośności kategorii działa od razu na już grających dźwiękach.

Animowany bohater sam gra właściwą animację (idle/walk/jump) wg stanu gry — a animacje jednorazowe jak skok dogrywają do końca, zamiast urywać się w połowie.

Tłumaczenia i domyślny język mieszkają w opisie gry — silnik wczytuje je przy starcie, zanim ruszy pierwszy skrypt, więc mp.tr działa od pierwszej klatki, z odwrotem język→angielski→klucz.

Autotiling dobiera właściwe warianty kafli — środek, krawędź, róg — na podstawie sąsiadów, więc malujesz kształt terenu, a silnik sam rysuje spójne obwódki.

mp.find_path znajduje najkrótszą trasę po siatce kafli dookoła solidnych ścian — wróg sprytnie dochodzi do gracza zamiast biec na ślepo i zderzać się z przeszkodą.

Path2D i PathFollow2D pozwalają obiektom jeździć po zadanej łamanej — patrole wrogów, ruchome platformy, pociski po łuku — z pętlą, cofaniem i obrotem w kierunku ruchu.

Warstwy paralaksy przewijają się z ułamkiem prędkości kamery, dając płaskiej scenie głębię — dalsze plany suną wolniej, niebo prawie stoi, wszystko spójne z kamerą silnika.