Moonlight Animate: zapis, który przestał zależeć od rozmiaru pliku
Jest taki moment w pracy nad dużą ilustracją, którego nauczyliśmy się wszyscy nienawidzić: naciskasz Ctrl+S i patrzysz na pasek postępu. Im dłużej pracujesz nad projektem, tym dłużej czekasz — bo klasyczny plik projektu to jeden ciągły strumień danych i każdy zapis przepisuje go w całości. Jedna kreska czy trzy godziny malowania — koszt ten sam, rosnący z rozmiarem pliku.
Od dziś Moonlight Animate zapisuje inaczej.
Plik, który jest bazą danych
Nowy kontener projektu .mart przechowuje obraz tak, jak program trzyma go w pamięci: pocięty
na kafle 128×128 pikseli, każdy kafel jako osobny rekord w wewnętrznej bazie danych (tej samej
sprawdzonej technologii bazodanowej, która obsługuje miliardy urządzeń na świecie). Zapis po
kresce to transakcja obejmująca kilka zmienionych kafli — koszt zależy od edycji, nie od
dokumentu.
Zmierzyliśmy to uczciwie, na tej samej maszynie i tych samych projektach:
| Co robisz | Rozmiar projektu | Zapis klasyczny | Zapis przyrostowy | |---|---|---|---| | Ctrl+S po narysowaniu kreski | mały (~5 MB) | 406 ms | 9 ms | | | średni (~45 MB) | 6,4 s | 67 ms | | | duży (~180 MB) | 25,2 s | 321 ms | | Otwarcie projektu | duży | 4,6 s | 1,8 s |
I koszty, bo te też trzeba pokazać: pierwszy zapis dużego projektu jest ok. 1,3× wolniejszy (płacony raz), a plik jest o ~2% większy. Dzień pracy nad dużym projektem z zapisem co 10 minut: klasycznie ~20 minut czekania, teraz ~46 sekund.
Bezpieczeństwo przede wszystkim
Format, w którym trzymasz swoją pracę, musi być nudny i przewidywalny. Dlatego:
- Duże operacje (zmiana rozmiaru płótna, spłaszczenie, zmiana trybu koloru) uczciwie robią pełny zapis — takich zmian nie da się opisać listą fragmentów, więc program nawet nie próbuje.
- Bezpiecznik: jeśli dokument zgłasza zmiany, o których licznik zmian nic nie wie, program wymusza pełny zapis. Najgorszy scenariusz każdego przyszłego błędu to wolniejszy zapis — nigdy utracona praca.
- Plik podmieniony na dysku (kopia zapasowa, chmura) nigdy nie jest łatany — program rozpoznaje podmianę po wewnętrznym identyfikatorze zapisu i przepisuje całość.
- Po każdym zapisie na dysku leży jeden samowystarczalny plik, gotowy do skopiowania.
- Starsze pliki
.martotwierają się bez zmian i przechodzą na nowy kontener przy pierwszym zapisie.
Autozapis bez przycięć — i odzysk, który obejmuje wszystko
Kopia odzyskiwania też jest teraz przyrostowa i osobna dla każdej otwartej zakładki. Koniec chwilowych zacięć interfejsu przy autozapisie dużego projektu — i koniec sytuacji, w której po awarii wraca tylko dokument, na który akurat patrzyłeś. Program proponuje odzysk każdej niezapisanej zakładki, z prawdziwym czasem ostatniej kopii (czytanym z wnętrza pliku, nie z systemowej daty modyfikacji, która potrafi kłamać).
Dlaczego to robimy
Bo różnica między „zapisuję co 10 minut" a „zapisuję odruchowo po każdej ważnej kresce" to różnica między utratą godziny pracy a utratą niczego. Zapis, który nie kosztuje, to zapis, którego się nie odkłada — a wszystko inne w tym wpisie jest tylko środkiem do tego celu.