Twoja zgoda przestaje być prośbą

Jest taki moment, który zna każdy rysownik.

Wrzucasz pracę. Trzy tygodnie później znajdujesz ją na cudzym profilu, przyciętą tak, żeby podpis wypadł poza kadr. Albo widzisz coś podejrzanie znajomego — te same proporcje, ta sama poza, tylko włosy inne. Albo w ogóle się nie dowiadujesz, bo Twoja praca poszła do zbioru treningowego razem z dwoma milionami innych i nikt nie musiał nikogo pytać.

Można wtedy napisać w opisie: „proszę, nie kalkujcie". I tyle. To jest prośba, którą czyta człowiek — o ile w ogóle zjedzie na dół.

Co zrobiliśmy

Zamieniliśmy tę prośbę w zasadę, którą rozumie program.

Kiedy wrzucasz pracę na Moonlight, wybierasz, na co się zgadzasz: czy wolno ją kopiować, udostępniać dalej, przerabiać, kalkować, używać jako referencji, robić z niej bazę, uczyć na niej modeli. Te warunki zapisujemy w samym pliku, w metadanych. Od tej chwili jadą razem z nim wszędzie, gdzie on trafi — także daleko poza nasz serwis.

A narzędzia, które ten standard znają, sprawdzają je zanim cokolwiek zrobią.

Zabroniłeś kalkowania? Narzędzie do kalkowania nie otworzy tego pliku i powie, kto tego zabronił. Zabroniłeś używania jako referencji? Praca nie wczyta się na cudzą tablicę referencyjną. Zabroniłeś przeróbek? Plik nie otworzy się do edycji. Oglądać wolno zawsze — zakaz dotyczy użycia pracy, nigdy patrzenia na nią.

Dlaczego to nie jest kolejne pole w formularzu

Bo wolę autora daje się wyciąć. Metadane usuwa prawie każdy edytor przy zapisie i prawie każdy serwis społecznościowy przy zmniejszaniu pliku — najczęściej bez złej woli, po prostu przy okazji. Standard, który stoi wyłącznie na tym, co siedzi w pliku, przewraca się przy pierwszym takim przejściu.

Dlatego oryginał Twojej deklaracji leży u nas w rejestrze, a plik niesie kopię. Gdy kopia zniknie albo ktoś ją podmieni, poznajemy pracę po jej treści i odzyskujemy warunki z rejestru. Rozbieżność nazywamy wprost, zamiast udawać, że wszystko gra.

A certyfikat autorstwa idzie o krok dalej: obejmuje Twoje warunki podpisem kryptograficznym z chwili wystawienia. Od tego momentu nikt nie może twierdzić, że zgadzałeś się na coś innego — łącznie z nami. Historia każdej zmiany jest jawna, z datą i opisem, widoczna dla każdego, kto ogląda certyfikat.

I jeszcze jedno, bo to bywa źródłem sporów: zmiana warunków nie działa wstecz. Kto pobrał Twoją pracę w marcu, działał na marcowych zasadach i ma to udokumentowane. Zaostrzenie z czerwca nie czyni go naruszycielem.

Pinterest tego nie robi. My robimy

Powiedzmy to wprost, bo to jest różnica, która ma znaczenie dla każdego rysownika.

Pinterest kopiuje Twoją pracę na swoje serwery. Nie pokazuje jej z Twojej strony — pobiera plik, przepuszcza przez własne przetwarzanie, wystawia z i.pinimg.com w kilku rozmiarach naraz. Przy tym przetwarzaniu metadane znikają, więc wszystko, co autor zapisał w pliku — nazwisko, prawa, warunki — przestaje istnieć w tym, co użytkownik faktycznie pobiera. Odnośnik do „źródła" prowadzi tam, skąd wziął to przypinający, a to bardzo często nie jest strona autora.

Nie ma tam pola, w którym powiedziałbyś „nie kalkuj tego". Nie ma czego wyłączyć, bo nie ma czego włączyć. Twoja zgoda nigdy nie była częścią tego układu.

Nasz PinIT działa inaczej i jest to wybór, nie przypadek. Import czyta deklarację z pliku, zanim zdecyduje, co z nim zrobić. Zakaz kopiowania oznacza, że pin zostaje odnośnikiem do Twojego serwera — bez kopii u nas. Zakaz użycia w ogóle oznacza, że plik po prostu nie wchodzi, a powód zostaje zapisany. Kiedy plik trafia do nas legalnie, deklaracja jedzie razem z nim do naszej kopii, bo skalowanie gubi metadane także u nas i standard, który gubi dane u siebie, nie ma czego wymagać od innych.

Nie twierdzimy, że jesteśmy więksi. Twierdzimy, że pytamy autora o zdanie, a oni nie mają gdzie tego pytania zadać — i że rysownik ma prawo wiedzieć, która z tych dwóch rzeczy dzieje się z jego pracą.

Certyfikaty stają się darmowe

Przy okazji zmieniliśmy coś, co powinno było wyglądać tak od początku.

Deklaracja licencyjna jest darmowa dla każdego. Ale to certyfikat czyni ją niepodważalną — i dopóki certyfikat kosztował od pierwszej pracy, najmocniejsza część standardu docierała wyłącznie do tych, których na nią stać.

Od teraz każde konto ma 35 darmowych certyfikatów miesięcznie, konto VIP 150. Powyżej wchodzi cennik. Przydział odnawia się pierwszego dnia miesiąca.

Jedno zastrzeżenie, które musimy postawić uczciwie: certyfikat powstaje z decyzji człowieka, jedna praca na raz. Eksport wsadowy, z grafu węzłów albo ze skryptu certyfikatów nie wystawia. Rejestr jest wart tyle, ile warta jest jego wiarygodność, a rejestr, w którym połowa wpisów jest fałszywa, byłby gorszy niż żaden — dawałby złodziejowi papier.

Czego to nie robi

Nie jest to zabezpieczenie techniczne i nie zamierzamy tego tak sprzedawać.

Zrzut ekranu zrobi każdy. Program, który zignoruje deklarację, zignoruje ją bezkarnie. Obiecywanie „nikt tego nie skopiuje" byłoby kłamstwem, a rysownicy słyszeli już wystarczająco dużo deklaracji o ochronie twórców, żeby takie zdanie sprawdzić w minutę.

Standard robi co innego: usuwa wymówkę. Do tej pory każdy mógł powiedzieć „skąd miałem wiedzieć". Teraz wie — bo napisane jest w pliku, który trzyma w ręku. A gdy złamie zasady, jest data, podpis i zapis tego, na co naprawdę się zgodziłeś.

To ma być standard, nie nasza funkcja

Standard zamknięty w jednym serwisie nie jest standardem. Dlatego cały format jest opisany publicznie: jakie pola, jakie wartości, gdzie siedzą w pliku, jak je odczytać w trzech linijkach Pythona. Do tego API, którym każdy program może zapytać nasz rejestr o obowiązujące warunki i o pełną historię ich zmian.

Pisząc własne narzędzie graficzne, możesz to wdrożyć u siebie w godzinę. Prosimy o cztery rzeczy: brak deklaracji traktuj jako brak informacji, a nie jako zgodę; przenoś metadane przy skalowaniu, żeby to nie Twój program starł wolę autora; nie nadpisuj cudzych warunków własnymi; a kiedy decyzja coś kosztuje, sprawdź rejestr, bo plik przeszedł przez nieznaną liczbę cudzych rąk.

Moonlight Animate już to robi. Zapisuje Twoje warunki przy każdym eksporcie, czyta cudze przy otwieraniu pliku — i sam zapis licencji jest darmowy nawet bez wykupionej licencji programu, bez limitu. Ograniczenie ma pilnować edycji obrazu, nie prawa twórcy do opisania własnej pracy.

Dlaczego w ogóle

Bo od dwudziestu lat wszystko w tej branży szło w jedną stronę. Serwisy stawały się większe, prace krążyły szybciej, a głos autora w sprawie własnego rysunku robił się coraz cichszy — aż został z niego napis pod obrazkiem, który każdy może zignorować i nikt tego nie zauważy.

Nie umiemy tego odwrócić jednym ruchem. Ale umieliśmy zbudować coś, czego wcześniej nie było: miejsce, w którym „nie kalkuj tego" przestaje być prośbą i staje się rzeczą, którą maszyna sprawdza.

Zaczyna się od jednego serwisu i jednego programu. Tak zaczyna się każdy standard.

Zobacz: Standard Licencji Obrazków · Specyfikacja dla programistów