Moonlight Animate: jedna scena, wiele filmów — i nagranie tego, jak powstawał rysunek

Są dwie rzeczy, które twórca robi po skończeniu animacji i które dotąd w Moonlight Animate kosztowały absurdalnie dużo pracy. Pierwsza: przygotować z tej samej sceny wersję szeroką na duży ekran i pionową na telefon. Druga: pokazać ludziom, jak to powstawało. Obie zamykamy w tym wydaniu.

Kamery renderu, czyli koniec kopiowania projektu

Do tej pory scena miała jeden kadr — swój własny rozmiar. Chcesz wersję na telefon? Kopiujesz projekt, zmieniasz wymiary, poprawiasz kompozycję w każdym ujęciu, a potem pilnujesz dwóch plików, które od tej chwili żyją własnym życiem. Każda poprawka to dwie poprawki. Każda zapomniana poprawka to wpadka.

Teraz scena może mieć kilka kamer renderu naraz. Kamera to wycinek dokumentu o wybranej proporcji — 16:9, 9:16, kwadrat, 4:5, panorama albo własna — który ma swój własny ruch. Kamera szeroka może stać nieruchomo, a pionowa w tym samym czasie jechać za postacią, żeby mieściła się w wąskim kadrze. To jedna scena, jedna oś czasu i jedno źródło prawdy, ale kilka zupełnie różnych filmów.

Kamery mieszkają na osi czasu, w rozwijanym pasku „Kamery" pod linijką. Każda ma swój kolor — tym samym kolorem rysowany jest jej kadr na płótnie i jej klatki kluczowe w wierszu, więc przy czterech kamerach nadal wiadomo, na co się patrzy. Klawisz K wstawia klatkę kluczową zaznaczonej kamery, przeciągnięcie ją przesuwa, wszystko jest cofalne.

W oknie eksportu doszło pole Kadr. Wybierasz kamerę i rozdzielczość podstawia się sama. Albo zaznaczasz „Renderuj wszystkie kamery" i jednym wsadem dostajesz komplet — każdy plik w swojej proporcji, z nazwą kamery w nazwie pliku.

Kilka decyzji, które podjęliśmy po drodze, bo miały znaczenie dla efektu:

• Kamera jest kadrem, a nie obiektem sceny. Nie da się jej przypadkiem czymś zasłonić ani o nią zahaczyć. Zmienia to, co widać, i nic poza tym.
• Zmiana ustawień kamery nie kasuje jej ruchu. Okno ustawia kadr; ruch mieszka na osi czasu. Można spokojnie zmienić proporcję gotowego ujęcia w połowie pracy.
• Duplikat kamery bierze cały ruch, ale ma własną tożsamość. Zrobienie wersji pionowej z gotowej szerokiej to jedno kliknięcie i potem poprawki tam, gdzie kompozycja tego wymaga.
• Rozdzielczość zawsze wychodzi parzysta, bo kodeki wideo nie przyjmują nieparzystych wymiarów, a odkrycie tego dopiero przy eksporcie jest wyjątkowo frustrujące.
• Projekt z dodatkowymi kamerami normalnie otwiera się w edytorze webowym — po prostu ich tam nie widać, a zapis ich nie gubi.

Przy okazji naprawiliśmy coś, co było zepsute cicho od dawna: rysowane na płótnie nakładki — kursory współpracowników i podgląd maski — w pewnych warunkach w ogóle się nie pojawiały. Obrys kadru kamery trafił na tę samą, naprawioną już drogę.

Timelapse, czyli nagranie tego, jak powstawał rysunek

Druga część to nagrywanie sesji rysowania. Plik → Timelapse → Nagrywaj, rysujesz, Zatrzymaj i zapisz — i masz plik, który wstawiasz na oś czasu jak każdy inny materiał.

Zależało nam na jednej rzeczy, która w tego typu nagraniach zwykle nie wychodzi: żeby to wyglądało jak rysowanie, a nie jak pokaz slajdów. Programy, które zapisują gotowe klatki obrazu, mają charakterystyczną wadę — trzysekundowa, powolna kreska pojawia się w całości w jednej klatce, bo zrzut powstaje dopiero po jej zakończeniu. Widz nie widzi ruchu ręki, tylko efekt.

Dlatego zapisujemy dwie rzeczy naraz: zmianę obrazu (to jest prawda — nie może się rozjechać z tym, co faktycznie namalowano) oraz ślad pióra ze znacznikami czasu i naciskiem (to jest rytm). Odtwarzanie łączy jedno z drugim i odsłania kreskę stopniowo, w tempie, w jakim naprawdę powstawała. Efekt uboczny jest przyjemny: nagranie jest wielokrotnie mniejsze od filmu, zachowuje pełną rozdzielczość dokumentu i nie zamula pracy.

Nagranie to materiał do montażu, nie zamknięty film

Wstawione nagranie jest zwykłym klipem. Przycinasz je za krawędzie, zmieniasz tempo, odwracasz — dokładnie tymi samymi narzędziami co klip wideo. Nie ma osobnego zestawu opcji do nauczenia się.

Ale najciekawsze jest rozłożenie nagrania na klipy. Prawy przycisk myszy na klipie i jedno długie nagranie rozsypuje się na kawałki poukładane po jednym torze na rodzaj pracy: osobno rysowanie, osobno gumka, osobno wypełnienia. Od tego momentu montujesz to jak normalny materiał: szkic przyspieszasz cztery razy, tuszowanie zostawiasz w normalnym tempie, godzinę poprawiania jednego ucha wycinasz w całości.

Cięcie ustawiasz dwoma pokrętłami — jak długa przerwa zaczyna nowy kawałek i jak krótkie kawałki mają się doklejać do poprzedniego, żeby na osi czasu nie zostały okruchy nie do złapania myszą. Okno pokazuje na żywo, ile klipów i ilu torów z tego wyjdzie, więc nie dowiadujesz się o czterystu klipach dopiero po kliknięciu OK. Całe rozłożenie to jeden krok cofania.

Po wycinaniu zostają dziury, więc doszła komenda Domknij luki. Domyślnie działa „wspólnie": przerwa znika tylko tam, gdzie jest pusta na wszystkich torach, więc obraz zostaje zgrany z dźwiękiem. Jest też tryb „osobno", szybszy, ale rozjeżdżający zsynchronizowany materiał — i właśnie dlatego to nie on jest domyślny. Cicha desynchronizacja to najgorsze, co może zrobić komenda dodana „dla wygody".

Podpisy, które wiedzą, co robiłeś

Nagranie zapisuje po drodze kontekst: jakie narzędzie było aktywne, jaki pędzel i jego ustawienia, na której warstwie się działo. Dzięki temu doszła nakładka informacyjna — napis na filmie zasilany danymi z nagrania. Wpisujesz szablon w rodzaju Narzędzie: {tool.label}, a program podstawia to, co faktycznie było używane w danej sekundzie. Podgląd widać jeszcze przed zamknięciem okna, a lista dostępnych zmiennych pokazuje to, co to konkretne nagranie naprawdę zawiera.

Napis przypina się do rogu kadru wybranej kamery, nie do dokumentu — czyli w wersji pionowej zostanie w rogu telefonu, zamiast wyjechać poza obraz. Opcjonalnie skaluje się razem z najazdem kamery. I tu obie części tego wydania się spotykają: nagrywasz sesję raz, a wypuszczasz z niej szeroki film na duży ekran i pionowy na telefon, oba poprawnie podpisane.

Drobiazgi, które decydują o tym, czy da się tego używać

• Anulowanie okna zapisu nie kasuje nagrania. Rejestrator nagrywa dalej. Przypadkowy Escape nie może kosztować dwóch godzin pracy.
• Zapis leci na dysk na bieżąco, a nie do pamięci — dwugodzinna sesja to naprawdę dużo danych.
• Po awarii nagranie zostaje czytelne do ostatniego kompletnego zapisu, zamiast przepadać w całości.
• Ten sam fragment obrazu trafia na dysk raz. Przemalowywanie w kółko tego samego miejsca nie mnoży pliku.
• Nagrania zostają na dysku — web służy do komiksów i animacji.

Jednej rzeczy świadomie jeszcze nie ma: nagrywania koloru pędzla. W tym wydaniu nie mamy jednego pewnego miejsca, z którego dałoby się go odczytać bez zgadywania, a błędna wartość w podpisie na filmie jest gorsza niż jej brak. Wróci, kiedy będzie się dało zrobić to uczciwie.